معماری مدرن خواه نوگرا چیست؟

این ریختگی از معماری Modern architecture بین دهه انتها قرن نوزدهم به رشد رسید اما محبوبیت عامه را حدود دهه ۳۰ میلادی و قبل از آغاز جنگ جهانی دوم وجب آورد.

معماری
معماری مدرن یا معماری نوگرا Modern architecture نام جنبشی در معماری است. درون معماری مدرن، کارکرد با ایده‌هایی خیساندن می‌شود که مفاهیم و فرم‌های تاریخی از آن حذف شده‌اند.

آدم تو عهد پس از جنگ بوسیله دلیل محنت ها ی پیش آمده سعی برآن داشتند که گذشته خویشتن را فراموش کنند و باعث پیشرفت،بازسازی و نوآوری در ملک خود باشند. از این رو تصمیم گرفتند که معماری سنتی را فراموش و استیل جدیدی از معماری را آغاز کنند ،به اشتهار معماری مدرن.

معماران سعی میکردند معماری را به عنوان علم و فن شناسی با گیتی در حال تبدیل همگون سازند. درواقع معماری مدرن نقش متجاوز حیاتی داخل بازسازی اروپا ایفا کرد. این سبک از معماری جنبشی ضد اتلاف کردن ، اسراف کردن و ظواهر و نماهای گران قیمت درساختمان های اروپایی بود. اولین ساختمان های مدرن غم گردون تراشه ها بودند.

در معماری مدرن بیشتر از مصالحی همچون بتن ،فولاد و شیشه استفاده می شود و نورگیری داخل آن اهمیت فراوانی دارد. سادگی غم از دیگرویژگی های این سبک است.

بنا بوسیله گفته‌ی لودویگ میس ون درروهه : کمتر بیشتر است. “Less is more “.در حقیقت او به میسر گرایی دراین سبک اشاره کرده است.

این سبک در جهت عملکردگرایی ومدرنیزاسیون است. درواقع فرم‌ها با عملکردرابطه یمین دارند و بوسیله واسطه‌ی عملکرد است که فرم‌ها ایجاد می‌شوند.

جنبش مدرن با درون رویت دریافت سکونتگاه به عنوان نقطه عطف، خاندان مراتب سنتی کارهای ساختمانی را دگرگون کرد. کنیسه و قصر، به نشانی مهم‌ترین کارهای گذشته، ابهت خویشتن رااز دست دادند، و از آن زمان به بعد موسسات عمومی دولتی، «ترقی» ساختمان را مورد توجه صبر دادند. به موجب همین فقره نوعی نگرش دموکراتیک جدید، پیاده شدن پایهٔ ساختار دنیای نوین پدید آمد.

بارها پیشگامان معماری مدرن تازگی گیتی مدرن را یادآور شدند، و تأکید کردند که اینک معماری نمی‌تواند با فرم‌های گذشته به حکم رود. در این باره، شعار لو کوربوزیه بسیار شناخته شده‌است: «عصر مهمی آغاز شده‌است. روحیه جدیدی به بود آمده… سنت‌ها و رسوم باعث سرکوب معماری شده‌اند. «سبک‌ها» دروغ اند… عصر متعلق به ما، و استیل متعلق به آن، روز به روز برملا می‌شوند.» ومیس ون داخل روهه می‌افزاید: «نه دیروز، نه فردا، بلکه فرم را تنها تو همین امروز می‌توان معین پیدایش.» این باور که بیان شد بی‌توجه به عقاید دیپلماتیک بود، گرچه هر دو با نگرشی ریشه‌ای با یکدیگر پیش می‌رفتند. هانس مه یر مارکسیست تو مقاله‌ای با عنوان «دنیای نوین» نوشت: «هر عصری فرم متاخر خود را می‌طلبد. کمال مطلوب ماست که به دنیای جدید، شکلی جدید با معانی امروز بدهیم. اما دانش ما از گذشته باری است که بردوش ما سنگینی می‌کند…» نتیجه آنکه، معماری باید از نو مشت به‌کار شود «انگار هرگز پیش از این نبوده‌است»، و این هدفی است که پیش از این دربارهٔ آغاز صد مطرح نشده بود.

درون گذشته تصور فضا و فرم همچون نگاره‌هایی یکپارچه می‌نمودند که همزمان دارای ویژگی‌های عمده (کلی) و محلی (تفصیلی) بودند. چنین انگاره‌هایی عبارت بودند از ستون، طاق، ستنوری، برج، هرم، و سقف گنبدی. لو کوربوزیه با حس این موضوع معماری را بوسیله عنوان «بازی استادانه، درست و شکوهمند حجم‌هایی که داخل تلالو پرتو گرد یکدیگر می‌آیند… و بدین ترتیب مکعب، مخروط، کره، استوانه، و هرم فرم‌های زیاد مهمی‌اند…» تعریف می‌کند.

برخی از برجسته‌ترین معماران سبک نوین Louis Sullivan و Frank Lloyd Wright در آمریکا، Otto Wagner تو وین، Victor Horta در بروکسل، Le Corbusier در فرانسه و Antoni Gaudi در بارسلونا هستند.

معمارانی همچون Ludwig Mies Van der Rohe و Walter Gropius نیز از مشهورترین افراد در جنبش مدرن به احصائیه می‌آیند که از فارغ‌التحصیلان مکتب Bauhaus بوده‌اند.