جعلیاتی به معروفیت فردوسی

بوسیله گزارش ایسنا، پیدا کردن شعرهای ساختگی اصلا کار محظور نیست و گاه حتی از شعرهای پا بر جا درون دسترس تر هستند، این شعرهای جعلی تنها حامل معروفیت یک شاعر نامی هستند تا در معرض عرضه و بازنشر قرار بگیرند و گاهی آن قدر داخل فضای مجازی محلول می شوند که پا به دنیای واقعی می گذارند و در رسانه ها و برخی کتاب های نامعتبر منتشر می شوند.

فردوسی هم از دیگر شاعرانی است که درون سال های اخیر نامش پای شعرهای جعلی راحتی می گیرد تا شاید ادوات شهرت را بخاطر شاعرنماها فراهم کند و خواه کسانی بخواهند حرف های خودشان را در دهان فردوسی بگذارند.

اما شاهنامه فردوسی، زبان فرهنگ ایران و وصله کلمه فارسی است و شعرهای جعلی خویشاوند به او مقدور است به لغزش به دست فرع مندان زبان فارسی در جهان برسد و آن ها به فکر کردن خواندن ذهن و اصطلاح فردوسی، چیزی دور از شاهنامه را بخوانند. از همین روی این روزها شاید محو شعر فارسی از غبار جعلیات کاری رادیکال است.

داخل این جا نگاهی داریم بوسیله شعرهای جعلی ای که به نام ابوالقاسم فردوسی نسبت داده شده اند که البته پس از امتیاز هویت قلابی گیرایی یا صاحبی روبرو نکرده اند یا کسانی که هویت جعلی این ها را آشکار کرده اند، ترجیح می دهند برای جلوگیری از چنین سوء استفاده هایی که بخاطر ایجاد شهرت انجام می شود، معروفیت این افراد را  منتشر نکنند.

«هر آن کس که او شاد شد از خرد/جهان را به کردار بد نسپرد
رهاند معرفت مرد را از بلا/ مبادا کسی در بلا، مبتلا»

«یک مشت گدای تازی از طرز رسیدند/ در میهن جانانه ی ما ساختمان گزیدند»

«در این مزار زرخیر ایران زمین/نبودند مگر بشریت پاک کیش
همه کیش سندیت مردی و داد حیات/ وز آن، سرزمین آزاد و آباد بود»

«ز گیتی دو کَس را سپاسگزاری/ یکی حق شناس و یکی اندازه شناس»

«یکی ابلهی شب چراغی بجست/ که بی او نشد عقد پروین قائم»

«تو ای دادگستر جهان آفرین/ سزاوار سرزنش سپهر و زمین
فروزان بما فر شاهنشهی/ بما بازگردان کلاه مهی».

انتهای پیام