واکنش لیلی رشیدی به جنایت رومینا / «امیدوارم قضاوتم بدبینانه باشد»

این بازیگر تو پی فاجعه قتل «رومینا» در گفتگویی با ایسنا دنباله قسط: مسلما هنری مانند تماشاخانه به دلیل ابعاد تربیتی و آموزشی خود باید تو تمام شهرها و روستاهای ما وجود داشته و اصلا جزو برنامه درسی کودکان و نوجوانان ما باشد که چنانچه چنین بود، چه بسا کمتر تماشایی فجایعی متشابه قتل خاله «رومینا» می بودیم.

رشیدی که سال هاست در حوزه تماشاخانه و فیلم خردسال و نوجوان فعالیت می کند، تاکید کرد: این را باید از ذهن مان بیرون بیاوریم که آموزش تئاتر به معنی یادگیری ستاره است چراکه تماشاخانه وسیله ای است برای اینکه کودک یا نوجوان بتواند احساسات و عواطف خود را تخلیه کند، یاد بگیرد حرف خود را به درستی بر زبان آورد، واج دیگران را غصه گوش بدهد و زندگی در گروه را بیاموزد.

این هنرپیشه ابراز تاسف کرد: اگر «رومینا» و پدرش آموزش تئاتر دیده بودند، شاید یاد می گرفتند با وجود طولانی تباین سلیقه ها درکنار یکدیگر زندگی و نظر مخالف خود را طاقت کنند بمنظور یکی از بنیادی ترین کارکردهای تئاتر، زندگی گروهی است و این چیزی است که بسیاری از ما اقتدار آن را نداریم.

رشیدی مداومت کرد: آموزش تماشاخانه بوسیله معنای آن ازاله که فراغت است بازیگر یادگیری بدهیم بلکه تئاتر ابزاری است برای زندگی بهتر و فرهنگ بالاتر است. به این معنی که غصه تماشای تئاتر و هم آموزش آن به ما کمک می درنگ که انسان هایی بهتر با فرهنگی والاتر شویم ولی بدبختانه ما آنقدر از امور بدیهی، بی یکروز ایم که وقتی این گونه مصاحبت ها مطرح می شود، پیش خودمان فکر می کنیم مگر کجا زندگی می کنیم که چنین توقعاتی داریم؟! نباید لمحه مان از جای گرمی دربیاید!

 رشیدی با ابرام بر ضرورت بازنگری داخل قوانین مربوط به حقوق کودکان و نوجوانان اضافه کرد: قدردان همه فعالان حقوق کودکان و نوجوانان هستیم و امیدواریم با همراهی های مجلس و دولت، سعی های آنان به محصول بنشیند تا جامعه ای دنج تر و اندک خشونت نم داشته باشیم.

او همچنین خاطرنشان کرد: این خواسته ها بوسیله معنی لگن با کسی زدودن بلکه ما می خواهیم کودکان شادتر و قوم های تندرست تری داشته باشیم.

رشیدی که سال هاست تو حوزه آموزش تئاتر بوسیله کودکان و نوجوانان فعالیت می کند، افزود: بوسیله نشانی کسی که در این حوزه کمینه تجربه ای دارم، آرزویم این است که آموزش و تدریس ما بخاطر آموزش عریض تئاتر تو طولانی مناطق  وارد عمل شود و دلم می هوی مشابه تمام فعالان مرزوبوم کودک می توانستم سالی یک ماه داخل یکی از روستاها با خردسال ها تئاتر امر کنم.

او درون پاسخ به این استفسار که چرا مرام تئاتر برای همگی در طولانی این سال ها عملی نشده و نوجوانانی مانند «رومینا» سهمی از تئاتر و مزایای آن نداشته اند، تشریح عدل: این شعار غم مانند بسیاری دیگر از خواسته های ما در حد حرف پایا ماند و هرگز نظری نشد. شاید بدبینی است چنانچه بگویم در اجتماع ما هستند کسانی که تئاتر نمی خواهند و گویی بوسیله نفع عده ای ازاله که جامعه ای  بافرهنگ برنده و ادعا گر داشته باشیم. البته امیدوارم قضاوتم بدبینانه باشد.

این کارگردان تئاتر دنباله داد: اگر می خواهیم نسل بعدی را بدرستی تربیت کنیم، نباید از مزایای هنری مانند تئاتر بی خبر شویم. با پرورش جماز کودکان امروز است که فردا می توانیم خانواده های بهتری داشته باشیم.

رشیدی در دنباله از مشکل دیگری غصه سخن گفت و افزود: افراد بسیاری  هستند که علاقه مندند در مکان های دورافتاده بخاطر کودکان و نوجوانان قفسه استوار کنند خواه نمایش به چیز پهن ببرند ولی آنقدر سنگ جلوی راهشان می اندازند که بسیاری از آنان از خیر تصمیم خود می گذرند.

این هنرمند ادامه رحم: بسیاری از افراد را می شناسم که بدون هیچ چشمداشت و به دور از هر روش شلوغ کار کننده در مناطق محروم و روستاها فعالیت فرهنگی انجام داده اند اما عمل این فعالیت ها نیازمند حاضر شدن بسترهایی است. بوسیله طور مثال برای تسهیل این کار شرایطی فراهم کنیم که افراد داوطلب بخاطر فعالیت فرهنگی در این نقاط، نیازمند مجوزهای بی سابقه و غریب نباشند. اگر کسی از این داوطلبان حمایتی نمی کند باری غم پیاده شدن گرمابه آنان نگذارد و از آن بدتر انگی به آنان نزند که تا مدت ها برای پاک کردنش، تلاش کنند.

او در پایان ابراز تاسف کرد: درون روستای رومینا یک موضوع زیاد ساده نادیده اندوهناک شد. همانطور که یکی از دوستان روانشناس بدرستی گفته بود، این خانواده نباید تنها رها می شدند بجای با مدل خشم و عصبیتی که آنان داشتند، ابراز یک کبود شدگی دور از حافظه نبود ولی بدبختانه بسیاری از ما برخورد درست تو این طور شرایطی را نمی دانیم در مقابل برای این موقعیت ها آموزش ندیده ایم.

انتهای پیام